Gołąbki osadników

O tym daniu

To nie jest rekonstrukcja jednego starego przepisu, ale nasza kulinarna opowieść o powojennych Rudawach - miejscu, w którym po 1945 roku spotkały się różne tradycje, smaki i ludzie przybywający tu ze Wschodu. Dlatego nasze gołąbki nie są typową wersją z ryżem i sosem pomidorowym. Farsz przygotowujemy z kaszy pęczak, mięsa wieprzowego i pieczarek, nawiązując do dawnych, wschodnich tradycji faszerowania kapusty kaszami. Pęczak daje bardziej wyrazisty, swojski smak i sprawia, że danie pozostaje sycące, ale nie staje się jedynie mięsnym farszem zawiniętym w liść kapusty. Jednocześnie chcieliśmy, żeby było w nim coś z kuchni tej części Śląska i Sudetów, w której po wojnie zamieszkali nowi osadnicy. Dlatego mięso odgrywa u nas większą rolę niż w wielu dawnych, niemal jarskich wersjach gołąbków z kaszą, a całość dusimy i podajemy w delikatnym sosie rosołowym, zamiast przykrywać farsz intensywnym pomidorem. Do sosu dodajemy niewielką ilość blendowanych borowików. Nie po to, żeby stworzyć ciężki sos grzybowy, lecz żeby w łagodnym, rosołowym smaku pojawiła się dyskretna nuta lasu. Taka, którą zauważy dorosły, ale która nie zdominuje całego dania. Właśnie w ten sposób rozumiemy kuchnię Rudaw w Głodomorku - nie jako muzealne odtwarzanie jednej receptury, ale jako łączenie historii regionu, smaków ludzi, którzy tutaj przyjechali, i produktów kojarzących się z miejscem, w którym zaczęli nowe życie. Kasza i kapusta przypominają o kuchni przywiezionej ze Wschodu, bardziej mięsny charakter i sos na bazie wywaru nawiązują do środkowoeuropejskich tradycji tej części Sudetów, a borowik dodaje temu wszystkiemu odrobinę rudawskiego lasu. Tak powstały nasze Gołąbki Osadników - znajome danie opowiedziane po rudawsku.